Fotoğraf Makinesinin tam 200 yıllık mucizesi! Karanlık Kutudan Dijital Çağa Uzanan Serüven

Temel çalışma prensibi, insan gözüne oldukça benzer. Her şey ışıkla başlar. Işık, objektif (lens) aracılığıyla toplanır ve makinenin içine yönlendirilir. Burada iki önemli bekçi devreye girer: Diyafram ve Obtüratör (Enstantane). Diyafram, tıpkı göz bebeğimiz gibi büyüyüp küçülerek içeri girecek ışık miktarını ayarlar. Obtüratör ise bu ışığın sensör veya film üzerinde ne kadar süre kalacağını belirleyen perdedir. Işık bu engelleri aştıktan sonra dijital sensöre (veya eski tip makinelerde filme) çarparak görüntüyü kalıcı hale getirir. Tüm bu karmaşık fizik ve optik kuralları, biz deklanşöre bastığımız o saliselik dilimde kusursuzca işler.

Fotoğrafın tarihi sanıldığından çok daha eskilere, "Camera Obscura" (Karanlık Kutu) konseptine dayanır. 11. yüzyılda İbn-i Heysem'in optik çalışmalarıyla temelleri atılan bu sistem, daha sonra Rönesans ressamları tarafından da kullanıldı. Ancak görüntüyü kalıcı hale getirmek bambaşka bir devrimdi. 1826 yılında Fransız mucit Joseph Nicéphore Niépce, evinin penceresinden çektiği ve oluşması tam 8 saat süren kareyle tarihin bilinen ilk fotoğrafını üretti. Ardından Louis Daguerre'in "Daguerreotype" icadı ile gümüş plakalar üzerine çok daha net görüntüler elde edildi ve fotoğrafçılık ticari bir boyuta taşınarak daha geniş kitlelere ulaştı.

Fotoğrafçılığı laboratuvarlardan çıkarıp halka indiren isim ise George Eastman oldu. 1888'de Kodak firmasını kurarak rulo filmi icat eden Eastman, "Siz düğmeye basın, gerisini biz hallederiz" sloganıyla modern fotoğrafçılığın kapılarını araladı. Yıllar içinde Leica'nın 35mm formatını standartlaştırması, Polaroid'in şipşak makineleri ve nihayetinde 1970'lerde icat edilen ancak 2000'lerde patlama yapan dijital sensörler sektörü baştan yarattı. Günümüzde ise yapay zeka destekli akıllı telefon kameralarıyla saniyede milyarlarca pikseli işliyoruz. Karanlık kutudan bugünlere, fotoğrafın o sihirli evrimi hız kesmeden devam ediyor